Το πιο πλούσιο Σαββατοκύριακο!!

Όπως λέει και ο τίτλος οι καταστάσεις μ' έκαναν να φύγω  μόνος με τα παιδιά για ένα Σαββατοκύριακο στα μαγικά Καλάβρυτα.

Μόνος γιατί η Τ δούλευε και άδραξα την ευκαιρία να περάσω ώρες με τα μικρά  μου.

Ξεκινήσαμε με το 500ράκι μας με την βαλίτσα μας γεμάτη και την όρεξη μας ατελείωτη.

Το σαββατοκύριακο ήταν αφιερωμένο στο να μην στερηθούν τίποτα.

Θα τους εκπλήρωνα κάθε επιθυμία τους και ο λόγος δεν είναι για να τα επηρεάσω απλά γιατί θέλω να βλέπω να γυαλίζουν τα μάτια τους όταν τους εκπληρώνω την επιθυμία τους.

Φτάσαμε το Σάββατο κατά τις 7.45 στο ξενοδοχείο και μετά από μία σύντομη ξενάγηση στο ξενοδοχείο από τον ιδιοκτήτη τα πήρα και κατεβήκαμε για καφέ και γλυκό στο κέντρο.

Εγώ έβλεπα ποδόσφαιρο και αυτά την είχαν πέσει σε κάτι ζεστές σοκολάτες και σε κάτι brawnies με παγωτό βανίλια.

Μετά το επιδόρπιο μας πήγαμε και για το κυρίως φαγητό μας σαν σωστοί ανάποδοι άνθρωποι που είμαστε!! Η επιλογή μας είναι μόνο μία για σπιτικό φαγητό στο Σπιτικό του Δημήτρη. Ο Ιάσονας δεν κρατιόταν και έτρωγε την μία φέτα ψωμί μετά την άλλη.

Μετά από λίγη ώρα ήρθε και ο αδερφός μου Ν με την κοπέλα του Θ που ήταν στο χωριό της Θ για κάποιες επιδιορθώσεις.

Μετά το φαγητό ήρθε μία νύστα σε όλους μας και ξεκινήσαμε για το ξενοδοχείο.

Ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου μας είχε γεμίσει το τζάκι με ξύλα και ανέλαβα να το ανάψω.

Το περιβάλλον τέλειο !! Κρεββάτι μεγάλο με τα ζουζούνια μου αγκαλιά έξω κρύο και το τζάκι να καίει!! Δεν υπάρχει καλύτερη παρέα από αυτήν στο κρεββάτι.

Να σε παίρνουν αγκαλιά και να νιώθεις την αγάπη τους μέσα από την αγκαλιά τους .

Πως γίνεται αυτό και από μία αγκαλιά να μπορείς να νιώθεις τόσα μα τόσα συναισθήματα τόση μα τόση αγάπη.

Αυτές οι αγκαλιές δεν μπορούν να συγκριθούν με την αγκαλιά από καμία γυναίκα όσο ωραία και καυτή μπορεί να είναι! Μπορεί η αγκαλιά της να έχει πάθος στοργή και ότι άλλο μπορεί αλλά δεν μπορεί να φτάσει σε αυτά τα επίπεδα της αγάπης και την ζεστασιά που μπορείς να νιώσεις.

Μας πήρε ο ύπνος χαζεύοντας το τζάκι να καίει και το παράθυρο μας να έχει θολώσει από την διαφορά θερμοκρασίας.

Ξυπνήσαμε το πρωί με ξυπνητήρι για να φάμε πρωινό.

Μετά το πρωινό μας ξεκινήσαμε για την βόλτα μας στο Σπήλαιο των λιμνών.

Εκεί μας υποδέχθηκαν πάρα πολύ καλά λόγο της συνεργασίας μας με την εταιρία μου και ξεκινήσαμε την ξενάγηση.

Απλά πράγματα αλλά τόσο γεμάτα τόσο ωραία.

Αυτό το Σαββατοκύριακο άρχισα να συνειδητοποιώ πως είναι τα Σαββατοκύριακα τον πατεράδων που παίρνουν τα παιδιά τους μετά από έναν χωρισμό.

Ίσως θα πρέπει να αρχίσω να το συνειδητοποιώ, αλλά τις υπόλοιπες ημέρες πως θα είναι αν δεν τα βλέπω αν δεν τα παίρνω αγκαλιά αν δεν τα φιλάω αν δεν τα πειράζω αν δεν τσακώνομαι μαζί τους!!

ΠΩΣ ??????? Δεν μπορώ να φανταστώ το βράδυ μου χωρίς αυτά ,τρελαίνομαι, νιώθω άδειος.

Δεν είναι το ίδιο όταν πάω ταξίδι γιατί ξέρω ότι θα γυρίσω και θα είναι εκεί. Τι θα κάνω εγώ τα βράδια μόνος μου ? Ποιον θα σκεπάζω το βράδυ πριν ξαπλώσω? Ποιος θα μου λέει καληνύχτα μπαμπά - όνειρα γλυκά! Ποιος? Από το τηλέφωνο? Δεν αντέχετε , μόνο και μόνο που το σκέφτομαι με πιάνει η καρδιά μου νιώθω ότι θα καταρρεύσω. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς την καθημερινή μου επαφή με τα παιδιά μου.

Κάτι πρέπει να κάνω ? Τι? δεν υπάρχει κάτι που να μπορώ να κάνω και να τα έχω κάθε μέρα ?

Δυστυχώς ο νόμος δίνει τα παιδιά στην μητέρα . Άδικο αυτό για τον πατέρα γιατί υπάρχουν πατεράδες και πατεράδες. Εγώ μπορεί να μην ήμουν ο ιδανικός άντρας αλλά σαν πατέρας θεωρώ ότι είμαι καλός ως πολύ καλός .Βέβαια εγώ δεν μπορώ να κρίνω τον εαυτό μου και ο μοναδικός κριτής μου είναι τα παιδιά μου. Δεν περιμένω να το καταλάβουν τώρα σε αυτή την ηλικία όπως δεν το καταλάβαινα και εγώ με τους δικούς μου γονείς αλλά τώρα σε αυτή την ηλικία μπορώ να το καταλάβω . Δεν θα ήθελα να φτάσουν τα παιδιά μου στην δική μου ηλικία να καταλάβουν τι γονείς είχαν γιατί είναι ωραίο να εκφράζεις την αγάπη σου προς τους γονείς σου κάθε μέρα και όχι όπως ήμουν εγώ που δεν εκφράζομαι και τα κρατάω όλα μέσα μου.

Είμαι στεναχωρημένος - χαρούμενος - σκασμένος -δεν εκφράζομαι και αυτό είναι λάθος αλλά δεν μπορώ να μιλήσω. Τι να πάρω την μάνα μου και να της πω σ ‘αγαπάω? Στον πατέρα μου ? Στα αδέρφια μου? Μόνο στα παιδιά μου μπορώ να τους το πω άνετα και να μην με ενδιαφέρει ποιος είναι μπροστά. Ίσως φταίει αυτό το ότι δεν εκφράζομαι τα κρατάω μέσα μου και σκάω.

Όπως τώρα που τα σκέφτομαι με πιάνει ένας πόνος λίγο αριστερά από την καρδιά και λέω μην πάθεις κάτι πρέπει να είσαι καλά γιατί έχεις την υποχρέωση να είσαι καλά για τα παιδιά σου.

Και λες αν πάθω κάτι τι θα κάνουν αυτά? Θα είναι στεναχωρημένα που έφυγε ο πατέρας τους? Πως θα μεγαλώσουν ? Πως ? Ποιος θα τους προστατεύει?  Για ποιον τα κάνω όλα ? Για ποιον? Για αυτά , Τέλος για σήμερα δεν αντέχω άλλο τόση συναισθηματική φόρτιση ήδη τα μάτια μου είναι τόσο υγρά όσο ο δρόμος έξω που βρέχει.