Γιατί?? Αυτό το γιατί!!

We are Depressed!!

31/10/2019

Όλοι είμαστε μελαγχολικοί?

Γιατί? Έτσι θυμόμαστε τους εαυτούς μας, έτσι είμασταν πάντα? Έτσι μεγαλώσαμε, έτσι γίναμε ΓΙΑΤΙ?????

Αυτό το γιατί είναι που πρέπει να βρούμε , τι ήταν αυτό που μας έκανε έτσι?

Δεν γίνετε να γεννιόμαστε μελαγχολικοί -  θλιμμένοι! Κάτι το προκαλεί , κάτι το δημιουργεί, κάποια περίσταση ,κάποια κατάσταση ,κάποια δοκιμασία,

Πρώτα απ’ όλα πρέπει να δούμε τι είναι αυτό που θα θέλαμε για τον εαυτό μας , για την ζωή μας, για τους γύρω μας.

Όλα ξεκινάνε τέλεια , ρόδινα υπέροχα. Βλέπουμε τα λάθη των άλλων και θεωρούμε ότι δεν είναι τόσο σημαντικό θα του το αλλάξω σιγά σιγά λες από μέσα σου αλλά αυτό εννοείται το μικρό που δεν σε ενοχλεί τόσο πολύ με την πάροδο των χρόνων γίνεται τεράστιο σε σημείο που σε πνίγει σε βαθμό που δεν αντέχεις να αναπνεύσεις! Και λες πως γίνετε αυτό το μικρό να γίνει τόσο τεράστιο - σε τέτοιο βαθμό που δεν αντέχεις άλλο.

Και όμως γίνετε γιατί ενώ του άλλου του το έχεις πεί τόσες φορές , άλλες φορές  ήρεμα άλλες φορές ποιο έντονα αλλά αυτό δεν διορθώνεται δεν αλλάζει. Με αποτέλεσμα το ίδιο να μαζεύονται τόσα μικρά - μικρά και να γίνετε ένα τεράστιο τόσο τεράστιο που δεν αντέχεις.

Μα πως γίνετε να μην τα βλέπεις από την αρχή? Πως? Ο έρωτας φταίει? ο ενθουσιασμός?

Κάτι από τα παραπάνω λειτουργεί σαν παρωπίδες με αποτέλεσμα να βλέπεις μόνο αυτό που σε βολεύει και όχι ότι ισχύει ούτε αυτά που σου φωνάζουν τα τρίτα μάτια που τα βλέπουν ξεκάθαρα! Βλέπεις φίλους σου με τις γυναίκες τους να κάνουν πράγματα μαζί - εκδρομές - διακοπές - σπορ και λες υπάρχει αυτό ? Είναι αληθινό? Δεν γίνεται να είναι αληθινό και όμως είναι . Σημαντικό να έχεις τα ίδια ενδιαφέροντα με τον σύντροφο σου. Δεν θα βαριέσαι ποτέ τον άλλον! Θα σκέφτεσαι να κάνεις κάτι και ο πρώτος άνθρωπος που θα σκέφτεσαι να πάρεις μαζί του θα είναι αυτός-αυτή .Τι να τους κάνεις τους άλλους άμα έχεις τον ιδανικό. Ξέρω φίλους μου τέτοιους . Υπάρχουν , είναι αληθινοί δεν είναι δημιουργήματα της φαντασίας μας.

Στην ζωή μας γνωρίζουμε άτομα που είναι πολύ κοντά στα θέλω μας και στις προτιμήσεις μας αλλά οι καταστάσεις μας απομακρύνουν και μας στέλνουν στις τελικές επιλογές μας που μας φτάνουν σε αυτή την κατάσταση.

Και τι είναι αυτό που σε κρατάει ζωντανό, να ελπίζεις να προχωράς.

Από κάπου παίρνεις δύναμη. Στην δική μου περίπτωση οι δυνάμεις μου αντλούνται μόνο από δύο άτομα την Μελίνα και τον Ιάσονα. Τα μοναδικά άτομα που μου ανήκουν και είναι ο πραγματικός λόγος που θέλω να είμαι καλά , να δουλεύω να δημιουργώ ώστε να έχουν ένα καλύτερο μέλλον.

Αν δεν ήταν τα 2 μου παιδιά δεν ξέρω τι θα είχα κάνει , περνάνε τόσα πράγματα στο μυαλό μου , πράγματα που ένας λογικός άνθρωπος δεν θα σκεφτόταν, όμως ποιος είπε ότι είμαι λογικός.

Έχω σκεφτεί τα άπειρα , πρόσφατα σε μία βόλτα μου βράδυ Παρασκευής 25/10/19 τρελαμένος και πάρα πολύ συναισθηματικά φορτισμένος ανεβαίνοντας προς τα Καλάβρυτα ένιωθα την θέληση να ρίξω την μηχανή στον γκρεμό και να πάω στα τσακίδια και ειλικρινά ήμουν πολύ κοντά στο να το έκανα αλλά υπάρχουν κάποια άτομα για τα οποία πρέπει να είμαι καλά.

Κάθε μέρα πρέπει να είμαι καλά για την Μελίνα και τον Ιάσονα. Μόνο για αυτά τα παιδιά. Το χαμόγελό τους είναι αυτό που με κάνει δυνατό και να ελπίζω για κάτι καλύτερο για το μέλλον μου. Ποιο μέλλον μου , τι θα κάνω , θα είμαι μόνιμα depressed? Δεν αξίζω να μην είμαι ? Λες και είμαι καταδικασμένος να ζώ έτσι.

Γιατί?? Πως γίνεται να είμαι έτσι? Πως γίνεται να προσποιούμαι ότι είμαι καλά ενώ δεν είμαι, Μήπως είναι κατάθλιψη? Τι είναι ? Γιατρεύεται? Θα γίνω ευτυχισμένος ποτέ? Ξέρεις τι είναι να είσαι επιτυχημένος επαγγελματικά να έχεις τα παιδιά σου και να νιώθεις  δυστυχισμένος , να θέλεις να τα παρατήσεις όλα και να πάρεις τα βουνά αλλά υπάρχουν αυτά τα 2 πλασματάκια που μπήκαν σαν σίφουνες στην ζωή σου και τα ξεχνάς όλα προσωρινά μέχρι να ξαναπέσεις πάλι ψυχολογικά.

Παίρνω αγκαλιά τον Ιασονάκο μου και θέλω να τον κρατάω όσο δεν πάει. Μου δίνει τέτοια δύναμη αυτό το παιδί. Το χαμόγελο του , η τρυφερότητα του, η αθωότητά του μου γεμίζει την καρδιά. Είναι το παιδί που την αγάπη του την εκφράζει με πράξεις με αγκαλιές , με πειράγματα , με τηλεφωνήματα να μου πει αν έφαγα κάτι. Αυτός με αγαπάει και η Μελίνα μου . Αυτοί ενδιαφέρονται πραγματικά για εμένα και οι γονείς μου και τα αδέρφια μου εννοείται αλλά δεν είναι το ίδιο. Σίγουρα όπως νιώθω εγώ για τα παιδιά μου σίγουρα έτσι θα νιώθει και η μάνα μου αλλά δεν μπορώ να το δω ξεκάθαρα όπως δεν μπορούν να το δουν και τα δικά μου παιδιά. 

Εγώ που δεν εκφράζω τα συναισθήματά μου παίρνω αγκαλιά τα παιδιά μου και τους λέω συνέχεια  σ  αγαπάω ,σ αγαπάω σ αγαπάω σ αγαπάω σε βαθμό που γίνομαι κουραστικός αλλά δεν με ενοχλεί, εκφράζομαι εκεί που θέλω , σε αυτούς που θέλω .Θέλω να το ξέρουν , να το θυμόνται ότι τους το έλεγα στο αυτί όταν ήταν μικρά. Περνάνε τα χρόνια στα 42 μου πλέον έχω αρχίζει και το νιώθω έντονα ότι δεν είμαι καλά. Άλλοι πάνε σε ψυχολόγους , μιλάνε σε φίλους στους δικούς τους στους κολλητούς τους εγώ δεν έχω κανέναν να μιλήσω όπως θέλω οπότε τα γράφω για να εκφραστώ και να τα βγάλω από μέσα μου όπως λένε. Τουλάχιστον νιώθω ότι κάποιος με ακούει χωρίς να μιλάει αλλά δεν με πειράζει γιατί έτσι ίσως είναι καλύτερα γιατί αν μιλάγατε θα μπορούσατε να μου λέγατε πράγματα που δεν θα ήθελα να ακούσω.

Αλλά κάποια στιγμή πρέπει να τα ακούσω. Πότε πήγαινα φαντάρος , πότε παντρεύτηκα πότε κράτησα για πρώτη φορά στα χέρια μου την Μελίνα μου στιγμή που δεν ξεχνιέται ΠΟΤΕ εκείνο το μικρό το κοριτσάκι που την αντίκρισα και δεν μπορούσα να κρατήσω τα δάκρυα μου. Τελικά όταν κάνεις παιδιά γίνεσαι ποιο ευαίσθητος από πριν. Εγώ τουλάχιστον δεν με θυμάμαι να δακρύζω και τώρα σκέφτομαι τα παιδιά μου και χωρίς να το θέλω τα μάτια μου πλημυρίζουν. Πλημυρίζουν από το άγχος μου , από την αγάπη μου από τις σκέψεις μου γι’ αυτά. Και προχωράμε, κάθε μέρα διαφορετική , ίδια αλλά και μοναδική.