Happy Fucking New Year 2020!

Και ??

Τι έγινε άλλαξε ο χρόνος.

Άλλος ένας χρόνος επάνω μας , άλλος ένας χρόνος υπομονής-επιμονής, Αλλάζει κάτι?

Όχι. Συνεχίζουμε να ζούμε το παραμύθι μας. Αλλά τι να κάνουμε όπως είχα πει πρέπει να έχεις τόλμη για να πάρεις αποφάσεις.

Η δική μου αλλαγή χρόνου? ΔΥΣΤΥΧΙΑ μόνο αυτό. Καθόλου χαρά καθόλου ευτυχία απλά περιμένω την ώρα που θα πέσω στο κρεβάτι μου και θα σκεπαστώ με το πάπλωμα μου κουκουλώνοντας τα προβλήματα μου. Τι να πω ειλικρινά μπορώ να πω ότι η φετινή χρονιά μπορεί να ήταν και από τις πιο πετυχημένες επιχειρηματικά αλλά παράλληλα η πιο δυστυχισμένη αλλαγή χρόνου ever. Είναι αυτό που λένε δεν με χωράει ο τόπος. Ο καθένας μας στον κόσμο του. Η μόνη δύναμη μου τα μικρά μου, μόνο αυτά .Αλλά δεν είναι κρίμα να καθόμαστε να υπομένουμε τόσα και να είμαστε δυστυχισμένοι. Δεν είμαι και 100 χρονών. Είμαι 42 και φαίνομαι για 35 και νοιώθω 150.

Θέλω να τελειώσω την ζωή μου, αλλά από την άλλη είναι κρίμα δεν με θεωρώ ότι ζω εις βάρος άλλων. Παράγω δημιουργώ είμαι ενεργητικός. Τι θέλω? Θέλω ο άνθρωπός μου να έχει τα ίδια ενδιαφέροντα με εμένα? Γιατί να κοιτάξει κάποιος δεξιά και αριστερά άμα ο άνθρωπός του έχει τα ίδια ενδιαφέροντα με τον ίδιο. Πρέπει να είναι τρελός , χαζός η κλινικά ανάπηρος. Αλλά και τα ίδια ενδιαφέροντα να μην έχει ας είναι διαλλακτικός στις απόψεις του και στα θέλω του. Ωραίο πράγμα να μπορείς να κάτσεις στην παραλία με αυτόν που θέλεις αγκαλιά χαζεύοντας το ηλιοβασίλεμα χωρίς να μιλάς παρά μόνο να κοιτάς την δύση του ηλίου.

Ρομαντικός? Όχι απλά είναι ένα απλό πράγμα που σπάνια το κάνουμε ,αν το έχουμε κάνει μα τόσο τόσο γεμάτο συναισθήματα . 

Το πιο πλούσιο Σαββατοκύριακο!!

Όπως λέει και ο τίτλος οι καταστάσεις μ' έκαναν να φύγω  μόνος με τα παιδιά για ένα Σαββατοκύριακο στα μαγικά Καλάβρυτα.

Μόνος γιατί η Τ δούλευε και άδραξα την ευκαιρία να περάσω ώρες με τα μικρά  μου.

Ξεκινήσαμε με το 500ράκι μας με την βαλίτσα μας γεμάτη και την όρεξη μας ατελείωτη.

Το σαββατοκύριακο ήταν αφιερωμένο στο να μην στερηθούν τίποτα.

Θα τους εκπλήρωνα κάθε επιθυμία τους και ο λόγος δεν είναι για να τα επηρεάσω απλά γιατί θέλω να βλέπω να γυαλίζουν τα μάτια τους όταν τους εκπληρώνω την επιθυμία τους.

Φτάσαμε το Σάββατο κατά τις 7.45 στο ξενοδοχείο και μετά από μία σύντομη ξενάγηση στο ξενοδοχείο από τον ιδιοκτήτη τα πήρα και κατεβήκαμε για καφέ και γλυκό στο κέντρο.

Εγώ έβλεπα ποδόσφαιρο και αυτά την είχαν πέσει σε κάτι ζεστές σοκολάτες και σε κάτι brawnies με παγωτό βανίλια.

Μετά το επιδόρπιο μας πήγαμε και για το κυρίως φαγητό μας σαν σωστοί ανάποδοι άνθρωποι που είμαστε!! Η επιλογή μας είναι μόνο μία για σπιτικό φαγητό στο Σπιτικό του Δημήτρη. Ο Ιάσονας δεν κρατιόταν και έτρωγε την μία φέτα ψωμί μετά την άλλη.

Μετά από λίγη ώρα ήρθε και ο αδερφός μου Ν με την κοπέλα του Θ που ήταν στο χωριό της Θ για κάποιες επιδιορθώσεις.

Μετά το φαγητό ήρθε μία νύστα σε όλους μας και ξεκινήσαμε για το ξενοδοχείο.

Ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου μας είχε γεμίσει το τζάκι με ξύλα και ανέλαβα να το ανάψω.

Το περιβάλλον τέλειο !! Κρεββάτι μεγάλο με τα ζουζούνια μου αγκαλιά έξω κρύο και το τζάκι να καίει!! Δεν υπάρχει καλύτερη παρέα από αυτήν στο κρεββάτι.

Να σε παίρνουν αγκαλιά και να νιώθεις την αγάπη τους μέσα από την αγκαλιά τους .

Πως γίνεται αυτό και από μία αγκαλιά να μπορείς να νιώθεις τόσα μα τόσα συναισθήματα τόση μα τόση αγάπη.

Αυτές οι αγκαλιές δεν μπορούν να συγκριθούν με την αγκαλιά από καμία γυναίκα όσο ωραία και καυτή μπορεί να είναι! Μπορεί η αγκαλιά της να έχει πάθος στοργή και ότι άλλο μπορεί αλλά δεν μπορεί να φτάσει σε αυτά τα επίπεδα της αγάπης και την ζεστασιά που μπορείς να νιώσεις.

Μας πήρε ο ύπνος χαζεύοντας το τζάκι να καίει και το παράθυρο μας να έχει θολώσει από την διαφορά θερμοκρασίας.

Ξυπνήσαμε το πρωί με ξυπνητήρι για να φάμε πρωινό.

Μετά το πρωινό μας ξεκινήσαμε για την βόλτα μας στο Σπήλαιο των λιμνών.

Εκεί μας υποδέχθηκαν πάρα πολύ καλά λόγο της συνεργασίας μας με την εταιρία μου και ξεκινήσαμε την ξενάγηση.

Απλά πράγματα αλλά τόσο γεμάτα τόσο ωραία.

Αυτό το Σαββατοκύριακο άρχισα να συνειδητοποιώ πως είναι τα Σαββατοκύριακα τον πατεράδων που παίρνουν τα παιδιά τους μετά από έναν χωρισμό.

Ίσως θα πρέπει να αρχίσω να το συνειδητοποιώ, αλλά τις υπόλοιπες ημέρες πως θα είναι αν δεν τα βλέπω αν δεν τα παίρνω αγκαλιά αν δεν τα φιλάω αν δεν τα πειράζω αν δεν τσακώνομαι μαζί τους!!

ΠΩΣ ??????? Δεν μπορώ να φανταστώ το βράδυ μου χωρίς αυτά ,τρελαίνομαι, νιώθω άδειος.

Δεν είναι το ίδιο όταν πάω ταξίδι γιατί ξέρω ότι θα γυρίσω και θα είναι εκεί. Τι θα κάνω εγώ τα βράδια μόνος μου ? Ποιον θα σκεπάζω το βράδυ πριν ξαπλώσω? Ποιος θα μου λέει καληνύχτα μπαμπά - όνειρα γλυκά! Ποιος? Από το τηλέφωνο? Δεν αντέχετε , μόνο και μόνο που το σκέφτομαι με πιάνει η καρδιά μου νιώθω ότι θα καταρρεύσω. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς την καθημερινή μου επαφή με τα παιδιά μου.

Κάτι πρέπει να κάνω ? Τι? δεν υπάρχει κάτι που να μπορώ να κάνω και να τα έχω κάθε μέρα ?

Δυστυχώς ο νόμος δίνει τα παιδιά στην μητέρα . Άδικο αυτό για τον πατέρα γιατί υπάρχουν πατεράδες και πατεράδες. Εγώ μπορεί να μην ήμουν ο ιδανικός άντρας αλλά σαν πατέρας θεωρώ ότι είμαι καλός ως πολύ καλός .Βέβαια εγώ δεν μπορώ να κρίνω τον εαυτό μου και ο μοναδικός κριτής μου είναι τα παιδιά μου. Δεν περιμένω να το καταλάβουν τώρα σε αυτή την ηλικία όπως δεν το καταλάβαινα και εγώ με τους δικούς μου γονείς αλλά τώρα σε αυτή την ηλικία μπορώ να το καταλάβω . Δεν θα ήθελα να φτάσουν τα παιδιά μου στην δική μου ηλικία να καταλάβουν τι γονείς είχαν γιατί είναι ωραίο να εκφράζεις την αγάπη σου προς τους γονείς σου κάθε μέρα και όχι όπως ήμουν εγώ που δεν εκφράζομαι και τα κρατάω όλα μέσα μου.

Είμαι στεναχωρημένος - χαρούμενος - σκασμένος -δεν εκφράζομαι και αυτό είναι λάθος αλλά δεν μπορώ να μιλήσω. Τι να πάρω την μάνα μου και να της πω σ ‘αγαπάω? Στον πατέρα μου ? Στα αδέρφια μου? Μόνο στα παιδιά μου μπορώ να τους το πω άνετα και να μην με ενδιαφέρει ποιος είναι μπροστά. Ίσως φταίει αυτό το ότι δεν εκφράζομαι τα κρατάω μέσα μου και σκάω.

Όπως τώρα που τα σκέφτομαι με πιάνει ένας πόνος λίγο αριστερά από την καρδιά και λέω μην πάθεις κάτι πρέπει να είσαι καλά γιατί έχεις την υποχρέωση να είσαι καλά για τα παιδιά σου.

Και λες αν πάθω κάτι τι θα κάνουν αυτά? Θα είναι στεναχωρημένα που έφυγε ο πατέρας τους? Πως θα μεγαλώσουν ? Πως ? Ποιος θα τους προστατεύει?  Για ποιον τα κάνω όλα ? Για ποιον? Για αυτά , Τέλος για σήμερα δεν αντέχω άλλο τόση συναισθηματική φόρτιση ήδη τα μάτια μου είναι τόσο υγρά όσο ο δρόμος έξω που βρέχει. 

Γιατί?? Αυτό το γιατί!!

We are Depressed!!

31/10/2019

Όλοι είμαστε μελαγχολικοί?

Γιατί? Έτσι θυμόμαστε τους εαυτούς μας, έτσι είμασταν πάντα? Έτσι μεγαλώσαμε, έτσι γίναμε ΓΙΑΤΙ?????

Αυτό το γιατί είναι που πρέπει να βρούμε , τι ήταν αυτό που μας έκανε έτσι?

Δεν γίνετε να γεννιόμαστε μελαγχολικοί -  θλιμμένοι! Κάτι το προκαλεί , κάτι το δημιουργεί, κάποια περίσταση ,κάποια κατάσταση ,κάποια δοκιμασία,

Πρώτα απ’ όλα πρέπει να δούμε τι είναι αυτό που θα θέλαμε για τον εαυτό μας , για την ζωή μας, για τους γύρω μας.

Όλα ξεκινάνε τέλεια , ρόδινα υπέροχα. Βλέπουμε τα λάθη των άλλων και θεωρούμε ότι δεν είναι τόσο σημαντικό θα του το αλλάξω σιγά σιγά λες από μέσα σου αλλά αυτό εννοείται το μικρό που δεν σε ενοχλεί τόσο πολύ με την πάροδο των χρόνων γίνεται τεράστιο σε σημείο που σε πνίγει σε βαθμό που δεν αντέχεις να αναπνεύσεις! Και λες πως γίνετε αυτό το μικρό να γίνει τόσο τεράστιο - σε τέτοιο βαθμό που δεν αντέχεις άλλο.

Και όμως γίνετε γιατί ενώ του άλλου του το έχεις πεί τόσες φορές , άλλες φορές  ήρεμα άλλες φορές ποιο έντονα αλλά αυτό δεν διορθώνεται δεν αλλάζει. Με αποτέλεσμα το ίδιο να μαζεύονται τόσα μικρά - μικρά και να γίνετε ένα τεράστιο τόσο τεράστιο που δεν αντέχεις.

Μα πως γίνετε να μην τα βλέπεις από την αρχή? Πως? Ο έρωτας φταίει? ο ενθουσιασμός?

Κάτι από τα παραπάνω λειτουργεί σαν παρωπίδες με αποτέλεσμα να βλέπεις μόνο αυτό που σε βολεύει και όχι ότι ισχύει ούτε αυτά που σου φωνάζουν τα τρίτα μάτια που τα βλέπουν ξεκάθαρα! Βλέπεις φίλους σου με τις γυναίκες τους να κάνουν πράγματα μαζί - εκδρομές - διακοπές - σπορ και λες υπάρχει αυτό ? Είναι αληθινό? Δεν γίνεται να είναι αληθινό και όμως είναι . Σημαντικό να έχεις τα ίδια ενδιαφέροντα με τον σύντροφο σου. Δεν θα βαριέσαι ποτέ τον άλλον! Θα σκέφτεσαι να κάνεις κάτι και ο πρώτος άνθρωπος που θα σκέφτεσαι να πάρεις μαζί του θα είναι αυτός-αυτή .Τι να τους κάνεις τους άλλους άμα έχεις τον ιδανικό. Ξέρω φίλους μου τέτοιους . Υπάρχουν , είναι αληθινοί δεν είναι δημιουργήματα της φαντασίας μας.

Στην ζωή μας γνωρίζουμε άτομα που είναι πολύ κοντά στα θέλω μας και στις προτιμήσεις μας αλλά οι καταστάσεις μας απομακρύνουν και μας στέλνουν στις τελικές επιλογές μας που μας φτάνουν σε αυτή την κατάσταση.

Και τι είναι αυτό που σε κρατάει ζωντανό, να ελπίζεις να προχωράς.

Από κάπου παίρνεις δύναμη. Στην δική μου περίπτωση οι δυνάμεις μου αντλούνται μόνο από δύο άτομα την Μελίνα και τον Ιάσονα. Τα μοναδικά άτομα που μου ανήκουν και είναι ο πραγματικός λόγος που θέλω να είμαι καλά , να δουλεύω να δημιουργώ ώστε να έχουν ένα καλύτερο μέλλον.

Αν δεν ήταν τα 2 μου παιδιά δεν ξέρω τι θα είχα κάνει , περνάνε τόσα πράγματα στο μυαλό μου , πράγματα που ένας λογικός άνθρωπος δεν θα σκεφτόταν, όμως ποιος είπε ότι είμαι λογικός.

Έχω σκεφτεί τα άπειρα , πρόσφατα σε μία βόλτα μου βράδυ Παρασκευής 25/10/19 τρελαμένος και πάρα πολύ συναισθηματικά φορτισμένος ανεβαίνοντας προς τα Καλάβρυτα ένιωθα την θέληση να ρίξω την μηχανή στον γκρεμό και να πάω στα τσακίδια και ειλικρινά ήμουν πολύ κοντά στο να το έκανα αλλά υπάρχουν κάποια άτομα για τα οποία πρέπει να είμαι καλά.

Κάθε μέρα πρέπει να είμαι καλά για την Μελίνα και τον Ιάσονα. Μόνο για αυτά τα παιδιά. Το χαμόγελό τους είναι αυτό που με κάνει δυνατό και να ελπίζω για κάτι καλύτερο για το μέλλον μου. Ποιο μέλλον μου , τι θα κάνω , θα είμαι μόνιμα depressed? Δεν αξίζω να μην είμαι ? Λες και είμαι καταδικασμένος να ζώ έτσι.

Γιατί?? Πως γίνεται να είμαι έτσι? Πως γίνεται να προσποιούμαι ότι είμαι καλά ενώ δεν είμαι, Μήπως είναι κατάθλιψη? Τι είναι ? Γιατρεύεται? Θα γίνω ευτυχισμένος ποτέ? Ξέρεις τι είναι να είσαι επιτυχημένος επαγγελματικά να έχεις τα παιδιά σου και να νιώθεις  δυστυχισμένος , να θέλεις να τα παρατήσεις όλα και να πάρεις τα βουνά αλλά υπάρχουν αυτά τα 2 πλασματάκια που μπήκαν σαν σίφουνες στην ζωή σου και τα ξεχνάς όλα προσωρινά μέχρι να ξαναπέσεις πάλι ψυχολογικά.

Παίρνω αγκαλιά τον Ιασονάκο μου και θέλω να τον κρατάω όσο δεν πάει. Μου δίνει τέτοια δύναμη αυτό το παιδί. Το χαμόγελο του , η τρυφερότητα του, η αθωότητά του μου γεμίζει την καρδιά. Είναι το παιδί που την αγάπη του την εκφράζει με πράξεις με αγκαλιές , με πειράγματα , με τηλεφωνήματα να μου πει αν έφαγα κάτι. Αυτός με αγαπάει και η Μελίνα μου . Αυτοί ενδιαφέρονται πραγματικά για εμένα και οι γονείς μου και τα αδέρφια μου εννοείται αλλά δεν είναι το ίδιο. Σίγουρα όπως νιώθω εγώ για τα παιδιά μου σίγουρα έτσι θα νιώθει και η μάνα μου αλλά δεν μπορώ να το δω ξεκάθαρα όπως δεν μπορούν να το δουν και τα δικά μου παιδιά. 

Εγώ που δεν εκφράζω τα συναισθήματά μου παίρνω αγκαλιά τα παιδιά μου και τους λέω συνέχεια  σ  αγαπάω ,σ αγαπάω σ αγαπάω σ αγαπάω σε βαθμό που γίνομαι κουραστικός αλλά δεν με ενοχλεί, εκφράζομαι εκεί που θέλω , σε αυτούς που θέλω .Θέλω να το ξέρουν , να το θυμόνται ότι τους το έλεγα στο αυτί όταν ήταν μικρά. Περνάνε τα χρόνια στα 42 μου πλέον έχω αρχίζει και το νιώθω έντονα ότι δεν είμαι καλά. Άλλοι πάνε σε ψυχολόγους , μιλάνε σε φίλους στους δικούς τους στους κολλητούς τους εγώ δεν έχω κανέναν να μιλήσω όπως θέλω οπότε τα γράφω για να εκφραστώ και να τα βγάλω από μέσα μου όπως λένε. Τουλάχιστον νιώθω ότι κάποιος με ακούει χωρίς να μιλάει αλλά δεν με πειράζει γιατί έτσι ίσως είναι καλύτερα γιατί αν μιλάγατε θα μπορούσατε να μου λέγατε πράγματα που δεν θα ήθελα να ακούσω.

Αλλά κάποια στιγμή πρέπει να τα ακούσω. Πότε πήγαινα φαντάρος , πότε παντρεύτηκα πότε κράτησα για πρώτη φορά στα χέρια μου την Μελίνα μου στιγμή που δεν ξεχνιέται ΠΟΤΕ εκείνο το μικρό το κοριτσάκι που την αντίκρισα και δεν μπορούσα να κρατήσω τα δάκρυα μου. Τελικά όταν κάνεις παιδιά γίνεσαι ποιο ευαίσθητος από πριν. Εγώ τουλάχιστον δεν με θυμάμαι να δακρύζω και τώρα σκέφτομαι τα παιδιά μου και χωρίς να το θέλω τα μάτια μου πλημυρίζουν. Πλημυρίζουν από το άγχος μου , από την αγάπη μου από τις σκέψεις μου γι’ αυτά. Και προχωράμε, κάθε μέρα διαφορετική , ίδια αλλά και μοναδική.

of a person) in a state of unhappiness or despondency.

"she felt lonely and depressed"

Similar:

sad

saddened

unhappy

gloomy

glum

melancholy

miserable

sorrowful

dejected

disconsolate

downhearted

downcast

cast down

down

crestfallen

woebegone

despondent

dispirited

low

low in spirits

low-spirited

heavy-hearted

morose

dismal

desolate

weighed down

oppressed

tearful

upset

broken-hearted

disheartened

discouraged

daunted

pessimistic

blue

down in the dumps

down in the mouth

fed up

moody

dolorous

heartsick

heartsore

chap-fallen

Opposite:

cheerful